Źródła kultury duchowej i materialnej Włocławka – wystawa część II

dsc_0076

zajawka-3cDzieje ludzkości to dzieje kultury, bo od samego początku człowiek „walczył” z  przemijalnością i kruchością życia.. Sentencja Non omnis moriar wciąż wytycza cele ludzkim dziełom – nawet jeśli ktoś nie jest osobą wierzącą: w Boga i życie po śmierci. Często jednak – poza naszą wolą – pozostają po nas „pomniki trwalsze niż ze stali”, choć ich nośnikiem jest tak kruche i nietrwałe „słowo”, które – wypowiedziane – trwa zaledwie kilka chwil. Owe słowa, gdy się je zapisze, pozostają, na wieki utrwalone w postaci dokumentu lub księgi, a obecnie za pomocą wielu innych nośników, często bardzo nietrwałych. Częste zawirowania dziejowe, wiele wojen, funkcjonowanie pod uciskiem ze strony zaborców lub okupantów uszczupliły znacznie zasób dokumentacji, która została w ten sposób bezpowrotnie utracona. Tym cenniejsze jest zatem to, co ocalało.

Prezentowana  wystawa ma na celu m.in. złożenie hołdu tym pamiątkom, mniejszym lub większym okruchom przeszłości, które przetrwały do naszych czasów, choć powstały wiele wieków temu. Trzeba zatem oddać właściwą cześć nie tylko twórcom tychże aktów, lecz i całym pokoleniom ludzi, skrzętnie je przechowujących i dbających o ich zachowanie. Przede wszystkim należy zauważyć w tym miejscu wkład J.E. Ks. Bp. Wiesława A. Meringa, który przez szereg lat przewodniczył Radzie do Spraw Kultury i Ochrony Dziedzictwa Kulturowego przy Konferencji Episkopatu Polski i niedawno został odznaczony medalem Conservator Ecclesiae. To dzięki zaangażowaniu Ks. Biskupa od pięciu lat każdego roku konserwowane są diecezjalne archiwalia na niespotykaną dotychczas skalę. Prace te wykonane zostały dzięki wsparciu ze strony Ministerstwa Kultury i Dziedzictwa Narodowego, lecz znaczny był też wkład finansowy diecezji włocławskiej, dlatego też trzeba zauważyć ogromną życzliwość i pomoc ze strony ks. prał. Lesława Witczaka, wikariusza biskupiego ds. ekonomicznych.

Prace konserwatorskie zostały zainicjowane przez ówczesnego dyrektora Archiwum Diecezjalnego we Włocławku, ks. Prof. Witolda Kujawskiego. Troską otoczono nie tylko najstarsze dokumenty i te, które zostały bardzo zniszczone przez różne czynniki. Od początku w projektach dbano o merytoryczne dobranie archiwaliów, tak by przedstawiały najistotniejsze momenty historii tej prastarej diecezji. Dzięki temu przygotowująca się do wielkich jubileuszy diecezja ma już przyszykowane najcenniejsze archiwalia, będące jej chlubą. Te jubileusze to (wg kolejności ich następowania): 450-lecie Wyższego Seminarium Duchownego we Włocławku, 900-lecie pobytu i działalności biskupów we Włocławku oraz 500-lecie gmachu Archiwum Diecezjalnego – kapitularza prześwietnej kapituły katedralnej. Jest się czym szczycić.

Wystawę i konserwację obiektów dofinansowano ze środków Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego.                                              mkdn

druk5a

 19 czerwca 1259, Anagni (Italia)

Aleksander IV papież, na prośbę biskupa włocławskiego Wolmira przyjmuje pod opiekę św. Piotra i swoją, biskupa, jego następców i diecezję włocławską, potwierdzając jej posiadłości na Kujawach i w ziemi dobrzyńskiej; ołowiana pieczęć papieża. Dokument jest drugą bullą protekcyjną dla diecezji.