Biskup Krzysztof Antoni Szembek

 

szlembek

Zdjęcie portretu z Muzeum w Łowiczu

Krzysztof Antoni Szembek, herbu własnego Szembek, urodził się w 1667 r. we wsi Szczepanowo, zmarł 6 lipca 1748 r. w Łowiczu. Odebrawszy staranne wychowanie w domu rodzinnym, podjął studia na Akademii Krakowskiej, po czym udał się do Rzymu, gdzie studiował teologię, prawo i historię.
Po powrocie do kraju został wyświęcony na kapłana w 1692 r. Szybko otrzymywał godności kościelne: był kanonikiem kujawskim, przemyskim, warmińskim, a gdy jego krewny Stanisław Szembek został prymasem, obdarzył Krzysztofa kanonią gnieźnieńską, która objął 25 kwietnia 1708 r. Trzy lata później został kanonikiem warszawskim i prawie równocześnie otrzymał prezentę królewską na proboszcza kapituły warmińskiej. W roku 1708 został opatem komendatoryjnym benedyktynów w Mogilnie, a od 1739 r. był jednym z ostatnich opatów komendataryjnych benedyktynów tynieckich.

W 1710 r. został sekretarzem króla Augusta II Mocnego, a w 1711 r. biskupem inflanckim. W latach 1713-1714 przez półtora roku był posłem do Wiednia w celu zażegnania wojny z Turcją, a także miał starać się o rękę arcyksiężniczki dla królewicza Fryderyka Augusta (przyszły August III Sas). Jednak żadnych sukcesów w tych sprawach nie osiągnął, gdyż jako niedoświadczony dyplomata był tylko biernym uczestnikiem dworskich gier politycznych.

W 1717 r. objął biskupstwo poznańskie, a w 1719 r. przeniósł się na biskupstwo kujawskie. Po 20 latach biskupiej posługi we Włocławku, w 1739 r został arcybiskupem gnieźnieńskim, prymasem Polski. W 1736 roku został odznaczony Orderem Orła Białego.